Bir ekmek kokusuna hasret mideler,
Susuz dudaklarda çatlamış dualar.
Gecenin koynunda uyuyamaz gözler,
Açlıktan ağlayan o küçücük çocuklar.
Oyuncağı yok, masalı hiç yok artık.
Bir yudum süt kadar uzaktır mutluluk.
Anne kucağında titreyen umutlar,
Gazze çöllerinde ağlayan çocuklar.
Gökyüzü onlara yıldız değil, bomba,
Sokaklar oyunla değil, yıkanır kanla.
Ama o yine de gülümser arada,
Küllerin içinden doğan, umutlarıyla.
Batan güneşin karanlığı, bulutların ardında sıkışmış bir sır gibi gökyüzünü örterken yılbaşı nedeniyle rengârenk balonlarla süslenmiş, köşedeki küçük kafeye adımlarımı…
Devamını oku →Ben geceleri uyumam artık, Uyku benim kapımı çalmayı unuttu. Penceremde paslanmış bir ay asılı Göğün eski bir çivisine tutunmuş. Saatlerdir yürüyorum, Dizlerinden…
Devamını oku →(Fantastik, taşlama, düşünsel mizah ve alegorik öykü) Ben sadece “Pazartesi’yim.” dedi. Ve herkes “Tüh be!” diyerek yüzünü çevirdi. Gün olur, düşünceler içimizde kıvrılır…
Devamını oku →